Martijn (B&B Vol Liefde) in Hua Hin (Thailand)

Martijn Bolhoeve werkte jarenlang dag en nacht in de Rotterdamse haven. Toch wist hij al vóór zijn dertigste dat hij ooit in Thailand wilde wonen. Vooral Hua Hin voelde vanaf zijn eerste bezoek als thuiskomen. Inmiddels runt hij er restaurant en guesthouse Say Cheese, een ontmoetingsplek voor Nederlanders en Belgen. Veel mensen kennen Martijn van zijn deelname aan B&B Vol Liefde, maar achter het bekende gezicht schuilt een persoonlijk verhaal over emigreren, risico’s nemen, familie missen en opnieuw beginnen.

Martijn groeide op als jongste in een gezin van vier kinderen. Zijn ouders waren voorgangers bij het Leger des Heils. Door hun werk verhuisde het gezin voortdurend. Voor zijn achttiende woonde Martijn op ongeveer vijftien verschillende plekken in Nederland. Het telkens opnieuw moeten beginnen, maakte het moeilijk om langdurige vriendschappen op te bouwen. Zijn broers en zus werden daardoor zijn beste vrienden en nog altijd is de familie bijzonder hecht.

Met een glimlach vertelt Martijn dat hij in Thailand bijna alles doet wat binnen de kerk van zijn ouders niet mocht: hij runt een bar, rookt en drinkt. Toch zijn zijn ouders enorm trots op wat hij heeft opgebouwd. Ze zijn inmiddels op leeftijd, maar verblijven nog altijd enkele maanden per jaar bij hem in Thailand.

Martijn was achttien of negentien toen zijn zus hem vroeg mee te gaan naar Thailand. Aanvankelijk zag hij daar weinig in, totdat bleek dat de reis al betaald was. Tijdens die eerste vakantie bezocht hij verschillende plaatsen, waaronder Hua Hin. Hij raakte vrijwel onmiddellijk verknocht aan het land. De temperatuur, de mensen, de natuur en de ontspannen manier van leven spraken hem aan. Vanaf dat moment keerde hij steeds terug. Vaak boekte hij op het vliegveld van Bangkok alweer zijn volgende reis en gaf hij bij thuiskomst direct zijn nieuwe vakantiedata door aan zijn werkgever. Martijn is naar eigen zeggen geen echte wereldreiziger. Hij wilde simpelweg steeds opnieuw naar Thailand.

Na een opleiding middenstandsmanagement kwam Martijn via bekenden in de Rotterdamse haven terecht. Het beviel hem daar zo goed dat hij er jarenlang bleef werken. Hij was geen kantoormens en voelde zich thuis tussen het praktische werk en de mentaliteit van de haven. Toch bleef Thailand trekken. Toen hij de kans kreeg om in Hua Hin een jaar als manager aan de slag te gaan, besloot hij ervoor te gaan. Binnen een halfjaar wist hij dat hij niet meer terug wilde naar Nederland.

Dat betekende niet dat het afscheid eenvoudig was. Tijdens zijn definitieve vlucht naar Thailand kwamen alle emoties los. In het vliegtuig vroeg hij zich af of hij wel de juiste beslissing had genomen. Hij liet niet alleen zijn baan, maar ook zijn ouders, broers, zus en vertrouwde leven achter. Eenmaal aangekomen in Hua Hin voelde hij echter dat zijn keuze goed was geweest. De angst dat hij zijn werk in de haven zou missen, bleek ongegrond. Martijn had zijn nieuwe thuis gevonden.

Say Cheese bestond al voordat Martijn eigenaar werd. Hij kwam er tijdens eerdere verblijven regelmatig en zag de zaak steeds meer als zijn huiskamer. Toen hij de mogelijkheid kreeg om het restaurant en guesthouse over te nemen, investeerde hij alles wat hij had. Daarmee nam hij een groot risico. Als het zou mislukken, zou hij met vrijwel niets naar Nederland terugkeren. Toch koos hij bewust voor zijn gevoel. Martijn wilde niet wachten op een toekomst die misschien nooit zou komen.

De eerste weken als eigenaar waren veelbelovend, maar ongeveer zes weken na de overname brak de coronacrisis uit. Restaurants moesten sluiten en de politie stond voor de deur om ervoor te zorgen dat glazen werden leeggedronken, borden werden afgeruimd en de deuren op slot gingen. Voor Martijn stortte zijn wereld op dat moment even in. Hij had net alles opgebouwd en zag het vervolgens in één klap verdwijnen.

De Nederlandse gemeenschap in Hua Hin liet hem echter niet vallen. Zodra afhalen of bezorgen mogelijk was, bestelden mensen bij hem. Ze voegden bewust een fles wijn aan hun bestelling toe om de zaak extra te steunen. Wanneer Say Cheese tijdelijk open mocht, kwamen de gasten terug. Dankzij die betrokkenheid wist Martijn de moeilijke coronaperiode te overleven.

Say Cheese is inmiddels veel meer dan een restaurant of guesthouse. De grote stamtafel vormt het middelpunt van de zaak. Daar schuiven toeristen, vaste inwoners, jongeren en ouderen bij elkaar aan. Volgens Martijn zijn de sociale verhoudingen in Thailand anders dan in Nederland. Mensen met totaal verschillende achtergronden ontmoeten elkaar en trekken samen op. Het maakt minder uit welk beroep iemand heeft, hoeveel geld iemand bezit of uit welke sociale omgeving iemand afkomstig is. Een klik en een goed karakter zijn belangrijker.

Martijn hoopt dat Say Cheese nog jarenlang zo’n ontmoetingsplek blijft. Hij heeft plannen om de zaak verder te verbeteren, maar wil vooral de ongedwongen sfeer behouden. Over tien jaar ziet hij zichzelf nog altijd aan dezelfde grote tafel zitten, omringd door zijn gasten en medewerkers.

Martijn meldde zichzelf niet aan voor B&B Vol Liefde. Een jong stel dat eerder bij hem had overnacht, stuurde buiten zijn medeweten een brief naar RTL. Toen de programmamakers contact opnamen, reageerde hij aanvankelijk terughoudend. Hij hoefde niet zo nodig in het middelpunt te staan en kon de gevolgen van deelname moeilijk overzien. Uiteindelijk besloot hij toch mee te doen.

De liefde vond hij niet, maar het programma zette zowel Say Cheese als Hua Hin nadrukkelijk op de kaart bij het Nederlandse publiek. Ruim tweeënhalf jaar later komen er nog vrijwel dagelijks mensen langs die Martijn van televisie herkennen. Ook groepsreizen plannen geregeld een bezoek aan zijn zaak.

Toch heeft zijn deelname een keerzijde. Door de montage ontstond volgens Martijn een beeld van hem waarin hij zichzelf niet volledig herkende. Sommige kijkers zagen hem als een harde of botte man. Mensen die hem persoonlijk ontmoeten, reageren vaak verbaasd omdat hij in werkelijkheid anders overkomt.

Martijn neemt het programma zelf niets kwalijk. Hij is dankbaar voor wat het hem en zijn zaak heeft gebracht. Wel vraagt hij kijkers om voorzichtig te zijn met hun oordeel. Deelnemers geven een deel van hun leven bloot, terwijl harde reacties en zelfs bedreigingen ook hun familie kunnen raken. Achter zijn directe humor en Rotterdamse manier van praten zit volgens Martijn vooral iemand die klaarstaat voor anderen: “Ik ben een groot lichaam met een heel klein hartje.”

Het leven in Thailand heeft Martijn veel vrijheid gebracht, maar emigreren betekent ook afscheid nemen. Vooral zijn ouders, broers en zus mist hij. Tijdens de opnames wordt hij onverwacht gebeld door zijn vader, kort nadat zijn moeder uit het ziekenhuis is gekomen. Het gesprek raakt hem zichtbaar. Zijn ouders zijn inmiddels 84 jaar. Juist op zulke momenten wordt voelbaar wat de afstand werkelijk betekent. Martijn heeft een prachtig leven in Hua Hin opgebouwd, maar kan niet zomaar bij zijn familie binnenlopen.

Ook praat hij openhartig over een eerdere relatie die stukliep. Het vertrek van de vrouw die hij als de liefde van zijn leven beschouwt, was voor hem uiteindelijk moeilijker dan de coronacrisis. Hoewel hij doorgaans doorgaat en weinig stilstaat bij zijn emoties, liggen zulke ervaringen nog altijd dicht onder de oppervlakte. Zoals Martijn zelf zegt: “Emigreren brengt je een hoop, maar je moet ook een hoop laten.”

Martijn noemt zichzelf financieel niet rijk. Een dure sportwagen kopen zit er niet in, maar daar verlangt hij ook niet naar. Voor hem bestaat rijkdom uit wakker worden wanneer hij wil, buiten leven, zijn eigen zaak runnen en tijd doorbrengen met de mensen die belangrijk voor hem zijn.

Hij heeft nooit echt spijt gehad van zijn emigratie. Ook niet toen de coronacrisis bleef voortduren en de toekomst van zijn onderneming onzeker was. Hij baalde van de omstandigheden, maar twijfelde niet aan zijn keuze voor Thailand.

Aan mensen die zelf overwegen te emigreren, geeft hij een helder advies: volg je droom, maar houd je hoofd erbij. Bereid je goed voor, onderschat de lokale regelgeving niet en laat je niet leiden door mensen die denken te weten hoe jij je leven moet inrichten.

Volgens Martijn is ondernemen in Thailand veel moeilijker dan buitenstaanders vaak denken. De regelgeving is streng en veranderlijk, de inkomsten liggen lager dan in Europa en alleen al in Hua Hin zijn honderden horecazaken actief. Met alleen een zak geld en een mooi idee red je het niet. Je hebt een realistisch plan, doorzettingsvermogen en een netwerk om je heen nodig.

Toch blijft zijn belangrijkste boodschap persoonlijker dan dat: “Ga altijd voor je eigen geluk. Je leeft maar één keer.”

Martijn ging all-in voor het leven dat hij voor zichzelf voor ogen had. Hij liet zekerheid achter, overleefde een crisis en ontdekte dat vrijheid niet betekent dat alles gemakkelijk wordt. Het betekent dat je bewust kiest welke risico’s, offers en onzekerheden je bereid bent te dragen.

In Hua Hin vond hij geen perfect leven, maar wel een leven dat bij hem past. Een leven met humor, mooie mensen, een eigen zaak en iedere dag opnieuw het gevoel dat hij thuis is.